Adem’den Adem çiçeği açar, bahar rüzgârında neşeli havasını saçar. Şeftali ve badem çiçeği, bahçenin süsü, cevri ceval bostanında renkler, güzellik peşinde sürüsüz. Hercai mercan çiçeği, gizemli bir sır gibi, gelin hep birlikte bulalım bu bilmeceyi,...
Bir bilmece sarmalında dolanır yürür,...
Aheste aheste, derin bir sır, bülbüller söyler, kalplere firar. Yavaş yavaş yanına gelir, gıdası hazır, ama suyu içer mi, yoksa bir başka bahar mı? Sözleriyle mest eder, dinleyeni sarar, bu bilmecenin cevabı, meraklı akıllara kadar...
Ak kutu kapağı, içi dolu yapağı; sır dolu, rengarenk, hoş bir çiçek gibi. Kim bilir, belki bir masalın parçası, belki de bilgelik barındıran bir hazine. Ama dikkat! Herkes anlamaz bu gizemi. Zihninizi zorlayın, hayal gücünüzü...
Bir akordiyon gibi durur, ama sesi yoktur, gel dersem sükunetle bekler, elimi çeksem hiç gelmez. Sert ve inatçı yapısıyla tanınır, ama işte o, soğuk günlerde içimi ısıtır. Herkes bilir ki, dostluğuyla beni sarar, zaferin keyfini...
Al kırmızı, süt beyaz, küçük bir cevizin yanında hayal edin bir nesne. Kale kapısından büyük, gizemiyle dolu, herkesin merak ettiği bir güzel. Düşün taşın, aklını zorla, bu manide neyi saklıyorum, bil bakalım! Duyunca hayret, gördüğünde...
